k.p.Dark - Sleepless

Ενα παλιότερο τραγούδι μου σε live βιντεοσκοπημένη έκδοση

An older song of mine in a live video recording edition !

#kpdark #kostaspapakonstantinou

Ο ερημιτης

Ο Ερημίτης

Το τηλέφωνο δε χτύπαγε για μήνες τώρα, του ρολογιού οι δείκτες, σκονισμένοι, ειχαν σταματήσει στο ίδιο παλιό σημείο, οι τοίχοι μαδημένοι, ξεφτισμένοι κατάλευκοι ντυμένοι στο χρώμα της τρέλας εγκλωβίζαν μέσα τους σκιές αλαφιασμένες, αναμνήσεις φαντάσματα μιας άλλης εποχής και στο βασίλειο των σκιών δέσποζε η σιωπή. Ένα κάδρο είχε γύρει ελαφρά διαγώνια προς το πάτωμα και στους διαδρόμους του σπιτιού τριγυρνούσε βαριανασαίνοντας η μοναξιά. Διάδρομοι μοναξιάς ξεχασμένοι απ’ τον ήλιο, κι ένα παλιό Juke box που παίζει όλο το ίδιο,ένας τσιριχτός εκκωφαντικός ήχος μόλις διατάραξε τη σιωπή ήταν το τελευταίο νυχτερινό τρένο των 12 που διερχόταν στις ράγες λίγο πέρα, έξω απ’ το σπίτι. Ήταν ο μόνος ήχος που εδώ και χρόνια ταξίδευε που και που στους άδειους διαδρόμους του σπιτιού και η τελευταία εναπομένουσα ένδειξη ζωής, από τον έξω κόσμο. Κάπου εκεί μες στα σκοτάδια τυλιγμένος κάτω από το αμυδρό φως μιας λάμπας γραφείου, σκυφτός, καθότανε κι εκείνος ακροβατώντας στις παρυφές της λογικής, διανύοντας διαστήματα στους νοερούς χάρτες του νου και συγγράφοντας ένα διήγημα φανταστικής μυθιστοριογραφίας τρόμου..και μυστηρίου. 

Χρόνια ολάκερα τώρα ζούσε μόνος ,αποκομμένος από τη κοινωνία , κατ’ επιλογή καθώς ο κρύος κόσμος δεν τον χωρούσε πιά.,Ήταν βλέπετε ευαίσθητος από φύσης του και κουβαλούσε μία πολύ εύθραυστη, ντελικάτη καρδιά μέσα στα στήθη. Η μοναδική του επιδίωξη ήταν να βρίσκει κάμποσο χρόνο με τον εαυτό του τον οποίον θα αφιέρωνε στην περισυλλογή σκέψεων και ιδεών προς ολοκλήρωση του συγγραφικού του έργου . 

Αυτό έκαμε κι εκείνη τη νυχτιά Παρασκευή και 13 μηνός Ιανουαρίου μες στη βαρυχειμωνιά .

Με μόνη έμπνευση το φεγγάρι και ένα ποτήρι παλιό ουίσκι για συντροφιά .

Ήταν Μεσάνυχτα .

Το χιόνι έπεφτε παχύ έξω και σκέπαζε με το λευκό του πέπλο το τοπίο .

Τα φύλλα απ’ τα κλαριά θροιζαν. 

Ένα κοράκι έκραξε

Κι ο άνεμος βούιξε έξω απ΄το παράθυρο του .

‘’Χάνω τα λογικά μου?’’ σκέφτηκε προς στιγμήν . 

‘’Η μήπως η απουσία με έχει γεμίσει σε τέτοιο βαθμό ώστε να αισθάνομαι κάποια ξένη παρουσία κάπου εδώ τριγύρω μου , διάχυτη ολόγυρα μου ?’’

‘’Εν πάση περιπτώσει’’ μονολόγησε και συνέχισε να συγγράφει…

Τα παραθυρόφυλλα κροτάλιζαν 

Καθώς ο άνεμος σφύριζε 

Σαν να ήθελε κάτι να του πει.

Μα όλες οι λέξεις συνοψίζαν σε σιωπή .

Η νύχτα είχε πέσει παχιά, πλατιά έξω και το μελανό της πέπλο απλωνόταν πέρα μέχρι τα βουνά.

Σκοτάδι παντού…

Ποιός τρελός θα μπορούσε να κάθεται ξάγρυπνος μεσα στη παγωμένη νύχτα ,ώρες ολόκληρες να πλέκει ιστορίες για δαίμονες και αγγέλους με το νού του και να περιπλέκει τα πράγματα πιο πολύ από ότι είναι ήδη πολύπλοκα,κάτω από το φως των αστεριών…

Για εκείνον ήταν απλά ένα παιχνίδι μηχανικό που συνέβαινε αυθόρμητα,φυσικά όπως η πρώτη φθινοπωρινή βροχή δίχως πίεση και βιάση ένα παιχνίδι του μυαλού δίχως τελειωμό και ίσως και δίχως γυρισμό …

“Κουράστηκα να γράφω,θα κάνω ένα διάλειμμα“ είπε και άναψε ένα τσιγάρο από εκείνα τα σέρτικα, βαριά τα αμερικάνικα τα Winston. ‘Ηπιε 2-3 γουλιές απ’ το σκωτσέζικο ουίσκι του και ρέμβασε έξω από το παράθυρο του το αδάμαστο σκοτάδι. 

Τα σημάδια του χρόνου είχαν αφήσει αισθητά το στίγμα τους πάνω στο πρόσωπο του ,τα χέρια του ρυτιδιασμένα κι αυτά , με τα μακριά τους δάχτυλα ,τρεμόπαιζαν σχηματίζοντας σκιές στο τοίχο , σκιές που ζωγράφιζε η λάμπα, αναμιγνύοντας το φως της με το σκοτάδι .

Τα μαλλιά του ήταν άφθονα και κάτασπρα σαν χιόνι μεστό, μα τα φρύδια του στεκόντουσαν πάνω απ’τα μάτια του κατάμαυρα, κορακίσια …μαύρα σαν το σκοτάδι που χυνότανε παντού ολόγυρα, ήταν και τα μάτια του ,τα οποία ήταν μεγάλα και εκφραστικά σαν εκείνα των Εβραίων του ολοκαυτώματος στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο.,

τα μάτια του εξέπεμπαν ένα πρωτόγνωρο απαύγασμα σαν πυλώνες φωτεινοί της απανταχού σοφίας . 

Η επιδερμίδα του ήταν κατάλευκη , ωχρή και πελιδνή . Και του άρεσε να φοράει πάντα μαύρα.

Γιατί αυτό το χρώμα του θύμιζε την αρχή και το τέλος των πάντων , το ρου της ζωής , τη φυσική εξέλιξη των πραγμάτων ,το γεγονός του ότι όλα ξεκινάνε από το μηδέν και όλα προς τα εκεί οδεύουνε εν τέλει .Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως το μαύρο αποτελεί το αγαπημένο χρώμα των μηδενιστών και των υπαρξιστών .

 

 

Απόσπασμα από το διήγημα "Ο Ερημίτης" του Κώστα Παπακωνσταντίνου

Αθήνα 10/12/2022

#kpdark #kostaspapakonstantinou

                                                         

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Πες πως κάποτε συναντηθήκαμε σε κάποιο όνειρο,κάπου μακριά ,πέρα από τ’ αστέρια,

Πετάγαμε στα σύννεφα κι εσύ κι εγώ

Στο απέραντο γαλάζιο ενός καθαρού ουρανού

Πες πως είναι ένα πελώριο ψέμα αυτή η μάταιη ζωή που μας μαστίζει 

Και πως τώρα μπορει να είμαστε βουτηγμένοι στο σκοτάδι 

Ομως ρόδα είναι και γυρίζει 

Όσο κι αν λυσομανανε οι καταιγίδες 

Τίποτα δεν μας λυγίζει 

Και στο τέλος αυτού του δρόμου 

Άνοιξη αιώνια μυροβλίζει .

Κώστας Παπακωνσταντίνου Μοσχάτο 12/3/2021

Το σημάδι της γάτας

 Το σημάδι της γάτας 

Διαβάζω τις σιωπές 
Μέσα απ των ματιών σου τις ερήμους 

Δύο ήλιοι καρφωμένοι στα μαλλιά σου. 

Σαρκοβοροι άγγελοι που ψέλνουν ύμνους στ' όνομα σου 

Πίσω απ το φεγγάρι κρύβεσαι 

Και βγαίνεις μονάχα όταν νυχτώνει. 

Φως παγερό η ανάσα σου. 

Το μυαλό μου το θολώνει. 

Κάποτε ήσουν όνειρο ζεστό, 

Περιπλανιοσουν στους χειμώνες 

Τώρα με το φαρμάκι σου πλέκεις πολύχρωμες ανεμώνες 

Που τις χαρίζεις στους περαστικούς 

Και ψιθυρίζεις στ' αυτί τους τ' όνομα σου

Να σε θυμούνται κάποτε όταν 

Μακριά σου το φως τους θα αργοσβηνει. 

Το χάραγμα της γάτας 

Σημάδι στα όνειρα μας 

Σημάδι στη ζωή μας 

Εργοχηρο και σκάλισμα 

Στην ίδια τη καρδιά μας 

Να μου θυμίζει τη γεύση των χειλιών σου 

Όταν θα σαι πια μακριά… 

21/5/2021

Κώστας Παπακωνσταντίνου 

Η ΓΚΑΡΣΟΝΙΕΡΑ

 Στη παλιά τη γειτονιά, το χιόνι πέφτει πυκνό, βιαστικές σκιές ξεγλιστράνε στα σοκάκια, κάτω απ' το γυμνό φως του φεγγαριού, κι εγώ μες στη γκαρσονιέρα μου σκυφτός, αναπολώ ξεθωριασμένα καλοκαίρια, αναμνήσεις σκονισμένες μες στης μνήμης το σεντούκι, εικόνες μουδιασμένες μες στο πέρασμα του χρόνου κι εκεί κάπου αναρωτιέμαι ποιός να 'ναι άρα ο προορισμός μου, που πάει αυτό το πλοίο που λέγεται ζωή είναι λόγου άξιο κάνεις να απορεί. Ποιος να κρατάει άραγε της ζωής μας το τιμόνι, πως φεύγουνε τα χρόνια μας και μένουμε μόνοι. 

Κώστας Παπακωνσταντίνου 26/12/2020 Αθήνα στάδιο ειρήνης και φιλίας. 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Μόνος και πάλι στο δρόμο της ζωής

ξοδεύομαι στα ίχνη

κάποιας χαμένης γης

μονάχος μου πλανιέμαι 

σε νύχτες σκοτεινές

νύχτες δίχως αύριο

νύχτες δίχως χτες

Απάνου το φεγγάρι 

μου φέγγει και διαβαίνω

σε λιθόστρωτα καλντερίμια

με τον ίσκιο μου παραβγαίνω

στο τέλος αυτουνού του δρόμου ξέρω...

πάλι μονάχος θα 'μαι  

μα μήτε δάκρυ χύνω 

μήτε που φοβάμαι 

απ' τήν άκρη τ' ουρανού

ως τα πέραντα της γης

θα σε προσμένω πάντοτες 

να φανερωθείς...

Ελευθερία μου εσύ...

ατάραχη κοιλάδα,

που τόσοι σε επόθησαν 

μα ολίγοι σε εγεύθηκαν,

6/10/2020 Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου   Αθηνα Μακεδονίας 18

Under the light of a streetlamp

 under the light of a street lamb

  Under the light of the streetlamp

it's just another misty night

into the cold i sit

on this old wooden bench

in the middle of an empty square

thinking of the place i would like to be

really far from the place i am right now

above the sky i believe there's a land

in which all ordeals and toils disappear

it is so shiny and bright 

that all the shadows fade away at once

the kingdom of all pure hearts

indeed and home to all the braves...

there is no time for wondering

there ,cause there is actually no time at all...

only infinite landscapes of green ,filled with sweet lil creatures dressed in light, playing joyfully free of any duty and obligation,not thinking about tomorrow,or what the wind may brings for them,

just playing and breathing fresh air ,fresh air free of any kind of fume and despair,

above the clouds there is

another land,

a dream once told me so,

and if you're one of those who

remain dry in the acid rain, 

someday you may be there...

so beware ,cause down here...

the world is so...the world is so vain...the visible life is a kingdom of pain...unknown monster-masters are setting the rules that you obey,,people are playing the game ,,,even though they wanna get away,they stay here feeding their fears 

with fears...but there is no time for tears.cause tomorrow another empire of dust must be prepared,another new age babel for the rulers of this vain world.and you are the one who works for them,left out in the cold always doing as being told,an ex-soul being sold,in the name of gold!?

just don't fall in the trap,

cause when time is short,

darkness opens its mouth,

and naked you fall...

a poem by kostas papakonstantinou 28/9/2020 syntagma square 6 a.m.

you can find some of my songs at the link below 

μπορείτε να βρείτε κάποια τραγούδια μου στο παρακάτω link

https://www.youtube.com/channel/UCowrE-kOqspbpaNTTWqLFzA

https://www.youtube.com/watch?v=nwmhz9zm7cM

my email address is kwstas-metallo@hotmail.com 

ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ

 

(ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ)TRAPPED INSIDE RESTLESS SILENCE FOREVER

Παγιδευμένος μέσα στο άπειρο,,,άσε με στο απύθμενο βάθος των ματιών σου να χάνομαι κι ας καίγομαι..άσε με με ένα δάκρυ σαν κραυγή ν αγγίξω τη σιωπή σου,,,,,δε ξέρω τι ειν’ εκείνο που όλο με κάνει να θέλω να τρέξω ,να φύγω μακριά,να ξεφύγω από εμένα,,του κόσμου όλου θαρρώ οι φυλακές να μου εκμυστηρευτούν διστάζουν ,μα δε διστάζουν σιωπηλά μπήγοντας επάνω μου ατσάλινα καρφιά τη ψυχή μου να σφραγίζουν,...θελκτικές πολύ οι φυλακές μα μες στη σιωπή τους δε χωρώ..φύσα μες στων ονείρων μου τη καταχνιά και στων σκιών τη πλάνη, έναν ήχο απαλό... έναν ήχο έτσι τρυφερό σαν το χαμόγελο ενός βρέφους ,που φωτιά να βάζει στα σκοτάδια μου και απο τη στάχτη τους να γεννηθούν χιλιάδες μέρες,γιατί της μέρας το χαμόγελο ω ψυχή μου ξέρω,να το γευτείς διψάς πολύ,και οι ουρανοί το ξέρουνε καλά..γιατί έναν λόγο ,να δραπετεύσω απ’τη δική μου τη σκιά βρήκα μες στη δική σου αγκαλιά ...ουρανέ!!!

BY Kostas(gravechild)Papakonstantinou   2016 athens

 INFINITE BLUE

είναι όμορφο θαρρώ να ταξιδεύεις στον ατέρμονο ωκεανό των ονείρων,αρκεί να
‘χεις ένστικο οδηγό,που να σε ταξιδεύει κάτω απο ουρανό καθαρό και ξάστερο,τα άστρα που φοράει το πελώριο του γαλάζιο δεν είναι δα στολίδια καλλωπιστικά για τη βρωση και τη τέρψη του ακόρεστου ματιού σου,μα είναι οι ιχνηλάτες του φωτός,και το φως αυτο θα χύνουν μπρος σου οταν θα σαι πια εν πλω,σ'αναζήτηση μιας άβατης ξηράς,τη γαία που ποτέ κανενός ο νους ή το ΄''ειναι '' του δεν άγγιξε ,της οποίας το νέκταρ που αναβλύζουν τα καρποφόρα της τα δέντρα ποτέ δε θώπευε τις αξημέρωτες τους νύχτες,που έχουν πλέον ,μαραθεί,έχουν μέσα τους γεράσει,νύχτες που δε τις συνάντησε ποτέ το ελπιδοφόρο βλέμμα της αυγής,ετσι λοιπόν το φως των αστεριών,της ίδιας σου συνείδησης,θα σου ορίζει τις γραμμές της επίδοξης σου πλεύσης ινα μη βρεθείς ποτέ στη σαθρή στεριά της λησμονιάς δίχως φίλο κι αδελφό ή οτιδήποτε άλλο ευμενώς να σου θυμίζει αγάπη τι εστι,το νου σου ομως!!! μη ξεχαστείς και παρεκλίνεις στο διάβα σου μη λοξοδρομήσεις και ακολουθήσεις μονοπάτι άλλο από κείνο που σου έγνεψε η πυξίδα της καρδιάς!!

WRITTEN BY KOSTAS(GRAVECHILD) PAPAKONSTANTINOU  2016   ATHENS GR

fallen angel

 fallen angel

On a cold and lonely night,in this gloomy prison cell,i see darkness taking shape,burning shadows embracing my soul...there’s something far beyond,that my sight cannot reach,as i’m sinking in my bed,a twister spins inside my head...i can sence i’m not alone..there is someone in the room ,,there’s a movement in the air...something that feeds darkness with my fear,it seems that the dragon has left its lair...all my dreams a scattered ashe,migrant birds that’ ve flown away,but the nightmare is here to stay,as the night rules the day...oh my eyes drip bleeding tears,for the things i cannot see,my soul craves to touch the skies,but silence never sleeps in here…..

By Kwstas (gravechild) papakonstantinou 25/8/2018…..amaliada...

a sinner in paradise(MOUNT ATHOS)or 3 days in Heaven)

             a sinner in paradise(MOUNT ATHOS)or 3 days in Heaven)

Alone you’ll go ...Alone you’ll leave...who am i to question GOD?

There’s a place you don’t need to hide your nudity it is called mount love...slow pace walking through sharp cliffs...paths seem to hide/fade away but you’ll find your way...up the mountain,,down the sea..have no fear cause the LORD is here with you...lovely seagulls ,friends of human accompany you through the sea,cats n’ flies all in harmony...BLESSED is GOD’S creation...when the Monk talks to me i cannot fit HEAVENS  inside my small head,  a touch of soul,,a singing of the heart...you are going to have strong vibrations inside your head in this HOLY MOUNT OF MOTHER MARY...Here you gonna get the feeling of  the primitive paradise you lived in here a billion years ago.

The blind will see,,, the mute will sing ,,the deaf will hear sweet whispers of freedom…

And when it is time to leave you’ll be crying for what you saw..

Grateful at last for the life that has been given to you ..

GOD’s precious gift..

Alone you’ll go...Alone you’ll leave…

And when you leave Skies will be crying too !.!.!.

DEDICATED TO ..VIRGIN MARY

By KOstas Papakonstantinou                       ... 30/10/2018 DAFNE ...MOUNT ATHOS...

Γράφτηκε τον καιρό που βρισκόμουν στο Άγιο όρος και εφόσον ο συγκεκριμένος τόπος με είχε συγκινήσει ιδιαίτερα

Alone

 Alone by Kostas Papakonstantinou

When you're all alone

You think that everybody’s talking about you

When you're all alone you find it scary that there are

A thousand eyes around you 

Like scary creepy shadows in the night

You speak but there's never,no one

There to hear you 

You finally become friends 

with the silence that surrounds you

When you're sad nobody cares about your whereabouts

And world feels cold,stand still And you're so out of touch

Strangers passing in the streets you're heart  starts bleeding

You have that awkward feeling that there's always something missing

Your reality cracks ,skies collapse

You really feel like screaming 

But there's noone there to lend a hand

Written by Kostas Papakonstantinou 30/3/2020 Athens Greece

 ΓΑΛΑΤΣΙΟΝ

Περιδιάβηκα εψές τον τόπον απ’όπου έζησα την αρχή...τον τόπο των ξεθωριασμένων αναμνήσεων,μα όπου κι αν έστρεφα το βλέμμα ,όλα φαντάζαν μουδιασμένα,σαν εικόνες γκριζες ,σκονισμένες , μες στης πόλης τη βουή...σαν τοπία παγωμένα,που τα σκουριάσαν οι αιώνες κι έχουν πια απ’τον ήλιο ξεχαστεί...και μέσα από της νύχτας το βαθύ κι αδάμαστο σκοτάδι, μουδιασμένος διερωτώμαι ποιοί ναι ‘ναι άρα οι ποιητές του άχραντου κενού μου,κι ετσι στέκομαι σκεπτικός,αμίλητος,γυμνός μες στου ονείρου μου τη καταχνιά...και ξεγυμνώνω τα σκοτάδια ,στα όνειρα βάζω πυρκαγιές,μπας και ανοίξουν μονοπάτια ,φως να ποτίσουν τις σκιές…

By Kostas papakonstantinou year:2016,,,

se ena pagkaki sto  galatsi

‘’πρόσωπα’’

  ‘’πρόσωπα’’

τα πιο όμορφα χαμόγελα κρέμονται απ τα πιο θλιμμένα χείλη....κάπου εκεί μέσα στην αλλοτριωτική μυσταγωγία του αστείρευτου απο κενό όχλου,όπου οδοιπορεί ο ένας κάπου καλά κρυμμένος πίσω απ τη σκιά του Άλλου , σίγουρα κάποια στιγμή στο πέρας του χρόνου θα διέρρηξαν τη γαλήνια εως τότε σιωπή σου με άγγιγμα ηχηρό μα και τρεμάμενο σηνάμα ΠΡΟΣΩΠΑ....,τα ΠΡΟΣΩΠΑ αυτά να ξέρεις δεν ήταν σαν όλα τ'άλλα,τα ΠΡΟΣΩΠΑ αυτά κρύβαν μέσα τους απύθμενα σκοτάδια με τα οποία(σκοτάδια) δεσμό ιερό είχαν συνάψει οι κάθιδρες ψυχές τους,κι όμως τα ΠΡΟΣΩΠΑ αυτά με το ολάκαιρο τους σκότος γίνανε πυλώνες του φωτός και στάξαν φώς μες στην άχαρη σου μέρα,χαρίζοντας σου το πιο γλυκό χαμόγελο,πλεγμένο απ’ το δάκρυ της αέναης τους θλίψης!!και ύστερα?.....χμμμμμ....και ύστερα! ξοδεύτηκαν στο λαβύρινθο του χρόνου και της σκέψης,στης λησμονιάς τις χώρες ,στο άβατο τοπίο της θαμμένης σου συνείδησης!!!

👽👽👻👻💋💋

Το μικρό Δωμάτιο

 Το μικρό Δωμάτιο

Στο δωμάτιο το μικρό 

οι τοίχοι στεκουν σιωπηλοί

Με σκιάζει η σκιά μου 

Που ανέκφραστα κυλιέται πάνω τους 

Περνάνε οι νύχτες ,ποταμός…

Τρικυμία στο μυαλό μου…

Ψιθύρους πλέκει ο ουρανός,,,

Μου λέει ;:

Αν είχες λίγο φως 

Θα ερχόσουνα κοντά μου  ..

Και είναι φτωχές οι νύχτες 

Δίχως τον ήλιο για σκεπή

Και όσες λέξεις και να πείς 

συνοψίζουν σε σιωπή !

Κώστας Παπακωνσταντίνου 23/3/2020

ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΚΥΜΑ (ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ) απόσπασμα ποιήματος από Κώστα Παπακωνσταντίνου

 ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΚΥΜΑ (ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ)

Στην ακροθαλασσιά 

κάπου εκεί μεταξύ ουρανού και γής 

Δίπλα στο κυματάκι 

πλέκω μονάχος ονειράκι 

Ακούω την θάλασσα σαν κάτι να θέλει να μου πει

Όταν ηρεμεί η ψυχή μου,

μαζί και το νερό της ηρεμεί

Μα καλά δεν στο ‘παν 

οι σιωπές ,οι φωτιές και οι σκοτεινιές 

Πως ο παράδεισος ειν ’ ένα μέρος που κατοικεί μέσα σου?!

Και ναι τώρα το ξέρω καλά ,

πως κάποια μέρα θα πάω εκεί πάνω, πολύ ψηλά, 

Μακριά απ ’αυτού του κόσμου τα πύρινα δεσμά,

Θα ΄χω άγρια ελεύθερα πουλιά για πλώρη ,

 βάλσαμο στη καρδιά

Κι αυτή εδώ η γκρίζα πόλη δεν θα μ’αγγίζει πιά

Κώστας Παπακωνσταντίνου Βάρκιζα 29/4/2020