Στου Αχέροντα τις Όχθες

 Στου Αχέροντα τις Όχθες 

Στου Αχέροντα τις Όχθες 

να με πας ψυχή ,ταξίδι , γραπτό 

της μοίρας το 'χες

στου Αχέροντα τις Όχθες κάθεται σκυφτή

και κλαίει μιά κοπέλα

Οι άνεμοι χορεύουν 

στα μαύρα της μαλλιά

οι σκέψεις της ηλιαχτίδες ντυμένες καταχνιά

πετάει στη λίμνη πετραδάκια 

μα δε σαλεύουν τα νερά

Κάτι σαν να ψιθυρίζει 

καθώς μονολογεί

και το δάκρυ της 

ξαπλώνεται πάνω στη ξέρα γη

‘’αν είχε χώρο η μοναξιά 

να γενεί σκεπή για δυό

 δε θα 'τανε απέραντο 

του κόσμου το κενό’’ 

‘’δε θά'τανε απέραντο 

του κόσμου το κενό 

αν είχε χώρο η μοναξιά 

να γενεί σκεπή για δυό’’ 

καθότανε εκεί 

τυλιγμένη στις σιωπές της 

μέσα σε μια εσώτερη ιαχή 

ιερή σαν προσευχή

‘’μα αν είχε στόμα η σιωπή 

Θα είχε τόσα να σου πει’’

εκεί σε μέρη απόμερα σε μέρη σκοτεινά

κάθεται μονάχη ακόμη 

και κλαίει μια καρδιά ...

... γυρεύοντας στον Άδη 

Μια Ζεστή Αγκαλιά.

...αναζητώντας στον Άδη καταφύγιο

από Το Σκοτάδι 

Κώστας Παπακωνσταντίνου  

                                   6/4/2020 Αθηνα ,

                                                         

ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

Πες πως κάποτε συναντηθήκαμε σε κάποιο όνειρο,κάπου μακριά ,πέρα από τ’ αστέρια,

Πετάγαμε στα σύννεφα κι εσύ κι εγώ

Στο απέραντο γαλάζιο ενός καθαρού ουρανού

Πες πως είναι ένα πελώριο ψέμα αυτή η μάταιη ζωή που μας μαστίζει 

Και πως τώρα μπορει να είμαστε βουτηγμένοι στο σκοτάδι 

Ομως ρόδα είναι και γυρίζει 

Όσο κι αν λυσομανανε οι καταιγίδες 

Τίποτα δεν μας λυγίζει 

Και στο τέλος αυτού του δρόμου 

Άνοιξη αιώνια μυροβλίζει .

Κώστας Παπακωνσταντίνου Μοσχάτο 12/3/2021

Οι νυχτες της ατερμωνης σιωπης

Οι νυχτες της ατερμωνης σιωπης

Τα κάγκελα του νού είναι σκιές πάνω σε τοίχους,λουλούδια μαραμένα που δεν νιώσανε στοργή,τραγούδια ξεχασμένα που βαριέσαι πια να πεις,άνθρωποι-σκιές εγκλωβισμένες που κλαιν’ πίσω από τοίχους μοναξιάς,άνθρωποι κινητές φυλακές που τρέχουν μέσα τους διαρκώς,ματώνουν με μανία,....δακρύζουν κάθε νύχτα…

κορνίζες ξεχασμένης εποχής,σκονισμένες αναμνήσεις στο καθρέφτη της ψυχής,εικόνες μουδιασμένες μες στης σκέψης τη ριπή,Σκιές (Λιποτάκτες)που αποστατήσανε λεηλάτες της αυγής,πόρτες κλειστές που οδηγούν σε αχαρτογράφητα λιμάνια,του παραδείσου τα λημέρια που δεν άγγιξες ποτέ,το κενό σου που ερωτεύτηκες και δε λες από μέσα του πια να βγείς ,όσο κι αν δίψαγες πολύ!! να πλάσεις μια κραυγή που να πληγώνει τη σιωπή,κοντοστέκεσαι αμίλητος κι ατενίζεις/αντέχεις το κενό ..

τα κάγκελα του νου ειναι ,σημαίες ξεφτισμένες απ’ του αγέρα την ορμή ανάσες αγωνίας που πλαγιάσαν στις όχθες κάποιας νύχτας ,

νύχτες αιώνιες ,στεγνές που δεν τις άγγιξε βροχή,

Οι νύχτες της αιώνιας σιωπής

Τα κάγκελα του νου θαμπώνουν.

και γκεμιζοντ’ ουρανοί,

κι απ την άκρη του ουρανού,κραυγή θριάμβου αντηχεί 

πουλιά πετάνε μακριά ,ταξιδεύουν στη βροχή

Γίνονται ένα με τον Ηλιο δονείται ολάκερη η γή

σχίζουνε με τα φτερά τους τους αιθέρες οι αετοί,

τα κάγκελα ραγίζουν γκρεμιζοντ’ ουρανοί

κι όταν όλο αυτό θα είναι πλέον στάχτες που τις σκόρπισε ο αέρας 

οι γκρεμοτσακισμένες φυλακές τους, θα κείτονται εκεί κατάχαμα ανέκφραστες ,έρημες,κενές ...έτσι απλά να σου θυμίζουν...πως(έτσι)ήταν κάποτε...

Τα πύρινα κελιά για τους δεσμώτες της σιωπής 

By Κώστας Παπακωνσταντίνου 

31 δεκεμβριου 2018 αθηνα