Πες πως κάποτε συναντηθήκαμε σε κάποιο όνειρο,κάπου μακριά ,πέρα από τ’ αστέρια,
Πετάγαμε στα σύννεφα κι εσύ κι εγώ
Στο απέραντο γαλάζιο ενός καθαρού ουρανού
Πες πως είναι ένα πελώριο ψέμα αυτή η μάταιη ζωή που μας μαστίζει
Και πως τώρα μπορει να είμαστε βουτηγμένοι στο σκοτάδι
Ομως ρόδα είναι και γυρίζει
Όσο κι αν λυσομανανε οι καταιγίδες
Τίποτα δεν μας λυγίζει
Και στο τέλος αυτού του δρόμου
Άνοιξη αιώνια μυροβλίζει .
Κώστας Παπακωνσταντίνου Μοσχάτο 12/3/2021
Διαβάζω τις σιωπές
Μέσα απ των ματιών σου τις ερήμους
Δύο ήλιοι καρφωμένοι στα μαλλιά σου.
Σαρκοβοροι άγγελοι που ψέλνουν ύμνους στ' όνομα σου
Πίσω απ το φεγγάρι κρύβεσαι
Και βγαίνεις μονάχα όταν νυχτώνει.
Φως παγερό η ανάσα σου.
Το μυαλό μου το θολώνει.
Κάποτε ήσουν όνειρο ζεστό,
Περιπλανιοσουν στους χειμώνες
Τώρα με το φαρμάκι σου πλέκεις πολύχρωμες ανεμώνες
Που τις χαρίζεις στους περαστικούς
Και ψιθυρίζεις στ' αυτί τους τ' όνομα σου
Να σε θυμούνται κάποτε όταν
Μακριά σου το φως τους θα αργοσβηνει.
Το χάραγμα της γάτας
Σημάδι στα όνειρα μας
Σημάδι στη ζωή μας
Εργοχηρο και σκάλισμα
Στην ίδια τη καρδιά μας
Να μου θυμίζει τη γεύση των χειλιών σου
Όταν θα σαι πια μακριά…
Μόνος και πάλι στο δρόμο της ζωής
ξοδεύομαι στα ίχνη
κάποιας χαμένης γης
μονάχος μου πλανιέμαι
σε νύχτες σκοτεινές
νύχτες δίχως αύριο
νύχτες δίχως χτες
Απάνου το φεγγάρι
μου φέγγει και διαβαίνω
σε λιθόστρωτα καλντερίμια
με τον ίσκιο μου παραβγαίνω
στο τέλος αυτουνού του δρόμου ξέρω...
πάλι μονάχος θα 'μαι
μα μήτε δάκρυ χύνω
μήτε που φοβάμαι
απ' τήν άκρη τ' ουρανού
ως τα πέραντα της γης
θα σε προσμένω πάντοτες
να φανερωθείς...
Ελευθερία μου εσύ...
ατάραχη κοιλάδα,
που τόσοι σε επόθησαν
μα ολίγοι σε εγεύθηκαν,
6/10/2020 Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου Αθηνα Μακεδονίας 18
under the light of a street lamb
it's just another misty night
into the cold i sit
on this old wooden bench
in the middle of an empty square
thinking of the place i would like to be
really far from the place i am right now
above the sky i believe there's a land
in which all ordeals and toils disappear
it is so shiny and bright
that all the shadows fade away at once
the kingdom of all pure hearts
indeed and home to all the braves...
there is no time for wondering
there ,cause there is actually no time at all...
only infinite landscapes of green ,filled with sweet lil creatures dressed in light, playing joyfully free of any duty and obligation,not thinking about tomorrow,or what the wind may brings for them,
just playing and breathing fresh air ,fresh air free of any kind of fume and despair,
above the clouds there is
another land,
a dream once told me so,
and if you're one of those who
remain dry in the acid rain,
someday you may be there...
so beware ,cause down here...
the world is so...the world is so vain...the visible life is a kingdom of pain...unknown monster-masters are setting the rules that you obey,,people are playing the game ,,,even though they wanna get away,they stay here feeding their fears
with fears...but there is no time for tears.cause tomorrow another empire of dust must be prepared,another new age babel for the rulers of this vain world.and you are the one who works for them,left out in the cold always doing as being told,an ex-soul being sold,in the name of gold!?
just don't fall in the trap,
cause when time is short,
darkness opens its mouth,
and naked you fall...
a poem by kostas papakonstantinou 28/9/2020 syntagma square 6 a.m.
Παράξενοι Δρόμοι
Παράξενος δρόμος,
ο δρόμος της ζωής
Ταγμένοι ιχνηλάτες κάποιας
Απολεσθείσας γης
Επιβάτες σε ένα τρένο
Αγνώστου προορισμού,
Κουρασμένοι ταξιδιώτες
Μες στα πέλαγα του νού
Σκοτεινό δωμάτιο ειν’ η μοναξιά
Με κενό γιομίζει τ ‘ απανταχού κενά
Σε παίρνει , σε σβουρίζει στ ’αγκάθια σε πετά
Και δεν απολογείται μήτε καρδιοχτυπά
Γαλήνιο ρυάκι η χώρα των ονείρων
κυλάει μες στις φλέβες όσων αποστατούν
Κι όσο κι αν ειν΄η νύχτα να θολώνει το τοπίο ,
ζουν με μιαν ελπίδα τη χαραυγή να δουν
Κώστας Παπακωνσταντίνου 27/11/2020
