Το σημάδι της γάτας

 Το σημάδι της γάτας 

Διαβάζω τις σιωπές 
Μέσα απ των ματιών σου τις ερήμους 

Δύο ήλιοι καρφωμένοι στα μαλλιά σου. 

Σαρκοβοροι άγγελοι που ψέλνουν ύμνους στ' όνομα σου 

Πίσω απ το φεγγάρι κρύβεσαι 

Και βγαίνεις μονάχα όταν νυχτώνει. 

Φως παγερό η ανάσα σου. 

Το μυαλό μου το θολώνει. 

Κάποτε ήσουν όνειρο ζεστό, 

Περιπλανιοσουν στους χειμώνες 

Τώρα με το φαρμάκι σου πλέκεις πολύχρωμες ανεμώνες 

Που τις χαρίζεις στους περαστικούς 

Και ψιθυρίζεις στ' αυτί τους τ' όνομα σου

Να σε θυμούνται κάποτε όταν 

Μακριά σου το φως τους θα αργοσβηνει. 

Το χάραγμα της γάτας 

Σημάδι στα όνειρα μας 

Σημάδι στη ζωή μας 

Εργοχηρο και σκάλισμα 

Στην ίδια τη καρδιά μας 

Να μου θυμίζει τη γεύση των χειλιών σου 

Όταν θα σαι πια μακριά… 

21/5/2021

Κώστας Παπακωνσταντίνου 

 INFINITE BLUE

είναι όμορφο θαρρώ να ταξιδεύεις στον ατέρμονο ωκεανό των ονείρων,αρκεί να
‘χεις ένστικο οδηγό,που να σε ταξιδεύει κάτω απο ουρανό καθαρό και ξάστερο,τα άστρα που φοράει το πελώριο του γαλάζιο δεν είναι δα στολίδια καλλωπιστικά για τη βρωση και τη τέρψη του ακόρεστου ματιού σου,μα είναι οι ιχνηλάτες του φωτός,και το φως αυτο θα χύνουν μπρος σου οταν θα σαι πια εν πλω,σ'αναζήτηση μιας άβατης ξηράς,τη γαία που ποτέ κανενός ο νους ή το ΄''ειναι '' του δεν άγγιξε ,της οποίας το νέκταρ που αναβλύζουν τα καρποφόρα της τα δέντρα ποτέ δε θώπευε τις αξημέρωτες τους νύχτες,που έχουν πλέον ,μαραθεί,έχουν μέσα τους γεράσει,νύχτες που δε τις συνάντησε ποτέ το ελπιδοφόρο βλέμμα της αυγής,ετσι λοιπόν το φως των αστεριών,της ίδιας σου συνείδησης,θα σου ορίζει τις γραμμές της επίδοξης σου πλεύσης ινα μη βρεθείς ποτέ στη σαθρή στεριά της λησμονιάς δίχως φίλο κι αδελφό ή οτιδήποτε άλλο ευμενώς να σου θυμίζει αγάπη τι εστι,το νου σου ομως!!! μη ξεχαστείς και παρεκλίνεις στο διάβα σου μη λοξοδρομήσεις και ακολουθήσεις μονοπάτι άλλο από κείνο που σου έγνεψε η πυξίδα της καρδιάς!!

WRITTEN BY KOSTAS(GRAVECHILD) PAPAKONSTANTINOU  2016   ATHENS GR

fallen angel

 fallen angel

On a cold and lonely night,in this gloomy prison cell,i see darkness taking shape,burning shadows embracing my soul...there’s something far beyond,that my sight cannot reach,as i’m sinking in my bed,a twister spins inside my head...i can sence i’m not alone..there is someone in the room ,,there’s a movement in the air...something that feeds darkness with my fear,it seems that the dragon has left its lair...all my dreams a scattered ashe,migrant birds that’ ve flown away,but the nightmare is here to stay,as the night rules the day...oh my eyes drip bleeding tears,for the things i cannot see,my soul craves to touch the skies,but silence never sleeps in here…..

By Kwstas (gravechild) papakonstantinou 25/8/2018…..amaliada...

a sinner in paradise(MOUNT ATHOS)or 3 days in Heaven)

             a sinner in paradise(MOUNT ATHOS)or 3 days in Heaven)

Alone you’ll go ...Alone you’ll leave...who am i to question GOD?

There’s a place you don’t need to hide your nudity it is called mount love...slow pace walking through sharp cliffs...paths seem to hide/fade away but you’ll find your way...up the mountain,,down the sea..have no fear cause the LORD is here with you...lovely seagulls ,friends of human accompany you through the sea,cats n’ flies all in harmony...BLESSED is GOD’S creation...when the Monk talks to me i cannot fit HEAVENS  inside my small head,  a touch of soul,,a singing of the heart...you are going to have strong vibrations inside your head in this HOLY MOUNT OF MOTHER MARY...Here you gonna get the feeling of  the primitive paradise you lived in here a billion years ago.

The blind will see,,, the mute will sing ,,the deaf will hear sweet whispers of freedom…

And when it is time to leave you’ll be crying for what you saw..

Grateful at last for the life that has been given to you ..

GOD’s precious gift..

Alone you’ll go...Alone you’ll leave…

And when you leave Skies will be crying too !.!.!.

DEDICATED TO ..VIRGIN MARY

By KOstas Papakonstantinou                       ... 30/10/2018 DAFNE ...MOUNT ATHOS...

Γράφτηκε τον καιρό που βρισκόμουν στο Άγιο όρος και εφόσον ο συγκεκριμένος τόπος με είχε συγκινήσει ιδιαίτερα

Alone

 Alone by Kostas Papakonstantinou

When you're all alone

You think that everybody’s talking about you

When you're all alone you find it scary that there are

A thousand eyes around you 

Like scary creepy shadows in the night

You speak but there's never,no one

There to hear you 

You finally become friends 

with the silence that surrounds you

When you're sad nobody cares about your whereabouts

And world feels cold,stand still And you're so out of touch

Strangers passing in the streets you're heart  starts bleeding

You have that awkward feeling that there's always something missing

Your reality cracks ,skies collapse

You really feel like screaming 

But there's noone there to lend a hand

Written by Kostas Papakonstantinou 30/3/2020 Athens Greece

 ΓΑΛΑΤΣΙΟΝ

Περιδιάβηκα εψές τον τόπον απ’όπου έζησα την αρχή...τον τόπο των ξεθωριασμένων αναμνήσεων,μα όπου κι αν έστρεφα το βλέμμα ,όλα φαντάζαν μουδιασμένα,σαν εικόνες γκριζες ,σκονισμένες , μες στης πόλης τη βουή...σαν τοπία παγωμένα,που τα σκουριάσαν οι αιώνες κι έχουν πια απ’τον ήλιο ξεχαστεί...και μέσα από της νύχτας το βαθύ κι αδάμαστο σκοτάδι, μουδιασμένος διερωτώμαι ποιοί ναι ‘ναι άρα οι ποιητές του άχραντου κενού μου,κι ετσι στέκομαι σκεπτικός,αμίλητος,γυμνός μες στου ονείρου μου τη καταχνιά...και ξεγυμνώνω τα σκοτάδια ,στα όνειρα βάζω πυρκαγιές,μπας και ανοίξουν μονοπάτια ,φως να ποτίσουν τις σκιές…

By Kostas papakonstantinou year:2016,,,

se ena pagkaki sto  galatsi

‘’πρόσωπα’’

  ‘’πρόσωπα’’

τα πιο όμορφα χαμόγελα κρέμονται απ τα πιο θλιμμένα χείλη....κάπου εκεί μέσα στην αλλοτριωτική μυσταγωγία του αστείρευτου απο κενό όχλου,όπου οδοιπορεί ο ένας κάπου καλά κρυμμένος πίσω απ τη σκιά του Άλλου , σίγουρα κάποια στιγμή στο πέρας του χρόνου θα διέρρηξαν τη γαλήνια εως τότε σιωπή σου με άγγιγμα ηχηρό μα και τρεμάμενο σηνάμα ΠΡΟΣΩΠΑ....,τα ΠΡΟΣΩΠΑ αυτά να ξέρεις δεν ήταν σαν όλα τ'άλλα,τα ΠΡΟΣΩΠΑ αυτά κρύβαν μέσα τους απύθμενα σκοτάδια με τα οποία(σκοτάδια) δεσμό ιερό είχαν συνάψει οι κάθιδρες ψυχές τους,κι όμως τα ΠΡΟΣΩΠΑ αυτά με το ολάκαιρο τους σκότος γίνανε πυλώνες του φωτός και στάξαν φώς μες στην άχαρη σου μέρα,χαρίζοντας σου το πιο γλυκό χαμόγελο,πλεγμένο απ’ το δάκρυ της αέναης τους θλίψης!!και ύστερα?.....χμμμμμ....και ύστερα! ξοδεύτηκαν στο λαβύρινθο του χρόνου και της σκέψης,στης λησμονιάς τις χώρες ,στο άβατο τοπίο της θαμμένης σου συνείδησης!!!

👽👽👻👻💋💋

Παράξενοι Δρόμοι

 Παράξενοι Δρόμοι

Παράξενος δρόμος,

 ο δρόμος της ζωής 

Ταγμένοι ιχνηλάτες κάποιας 

Απολεσθείσας γης

Επιβάτες σε ένα τρένο 

Αγνώστου προορισμού,

Κουρασμένοι ταξιδιώτες 

Μες στα πέλαγα του νού

Σκοτεινό δωμάτιο ειν’ η μοναξιά

Με κενό γιομίζει τ ‘ απανταχού κενά

Σε παίρνει , σε σβουρίζει στ ’αγκάθια σε πετά

Και δεν απολογείται μήτε καρδιοχτυπά

Γαλήνιο ρυάκι η χώρα των ονείρων

 κυλάει μες στις φλέβες όσων αποστατούν

Κι όσο κι αν ειν΄η νύχτα να θολώνει το τοπίο ,

ζουν με μιαν ελπίδα τη χαραυγή να δουν

Κώστας Παπακωνσταντίνου  27/11/2020

Το μικρό Δωμάτιο

 Το μικρό Δωμάτιο

Στο δωμάτιο το μικρό 

οι τοίχοι στεκουν σιωπηλοί

Με σκιάζει η σκιά μου 

Που ανέκφραστα κυλιέται πάνω τους 

Περνάνε οι νύχτες ,ποταμός…

Τρικυμία στο μυαλό μου…

Ψιθύρους πλέκει ο ουρανός,,,

Μου λέει ;:

Αν είχες λίγο φως 

Θα ερχόσουνα κοντά μου  ..

Και είναι φτωχές οι νύχτες 

Δίχως τον ήλιο για σκεπή

Και όσες λέξεις και να πείς 

συνοψίζουν σε σιωπή !

Κώστας Παπακωνσταντίνου 23/3/2020