Θάλασσες

 Θάλασσες

Θαλασσες απέραντες ατενίζω μες στων ματιών σου τους καθρέφτες

Γυρεύω το φως το αληθινό μέσα σε νύχτες ψεύτρες

Που και που αγγίζω ουρανό μέσα απ’ του νου τις καταχνιές

Σκαλίζω αναμνήσεις παραδείσων που ξεχαστήκανε στο χτες 

Πουλιά πετάνε μακριά … ταξίδι προς τον ήλιο

Παράξενα , πολύχρωμα , ελεύθερα πουλιά πετανε προς τον ήλιο

Κάτι από τη ξεγνοιασιά τους θα ‘θελα να πάρω

Να ξαναβάψω μπλέ τον ουρανό και πάνω του να σαλπάρω

Για ξένα μέρη μαγικά και πολιτείες ονειρικές 

Να μη με μέλει πιά το αύριο και να ‘ναι ανύπαρκτο το χτές

Κώστας Παπακωνσταντίνου 29/11/2020 Μοσχάτο

Παράξενοι Δρόμοι

 Παράξενοι Δρόμοι

Παράξενος δρόμος,

 ο δρόμος της ζωής 

Ταγμένοι ιχνηλάτες κάποιας 

Απολεσθείσας γης

Επιβάτες σε ένα τρένο 

Αγνώστου προορισμού,

Κουρασμένοι ταξιδιώτες 

Μες στα πέλαγα του νού

Σκοτεινό δωμάτιο ειν’ η μοναξιά

Με κενό γιομίζει τ ‘ απανταχού κενά

Σε παίρνει , σε σβουρίζει στ ’αγκάθια σε πετά

Και δεν απολογείται μήτε καρδιοχτυπά

Γαλήνιο ρυάκι η χώρα των ονείρων

 κυλάει μες στις φλέβες όσων αποστατούν

Κι όσο κι αν ειν΄η νύχτα να θολώνει το τοπίο ,

ζουν με μιαν ελπίδα τη χαραυγή να δουν

Κώστας Παπακωνσταντίνου  27/11/2020