Πες πως κάποτε συναντηθήκαμε σε κάποιο όνειρο,κάπου μακριά ,πέρα από τ’ αστέρια,
Πετάγαμε στα σύννεφα κι εσύ κι εγώ
Στο απέραντο γαλάζιο ενός καθαρού ουρανού
Πες πως είναι ένα πελώριο ψέμα αυτή η μάταιη ζωή που μας μαστίζει
Και πως τώρα μπορει να είμαστε βουτηγμένοι στο σκοτάδι
Ομως ρόδα είναι και γυρίζει
Όσο κι αν λυσομανανε οι καταιγίδες
Τίποτα δεν μας λυγίζει
Και στο τέλος αυτού του δρόμου
Άνοιξη αιώνια μυροβλίζει .
Κώστας Παπακωνσταντίνου Μοσχάτο 12/3/2021
Μόνος και πάλι στο δρόμο της ζωής
ξοδεύομαι στα ίχνη
κάποιας χαμένης γης
μονάχος μου πλανιέμαι
σε νύχτες σκοτεινές
νύχτες δίχως αύριο
νύχτες δίχως χτες
Απάνου το φεγγάρι
μου φέγγει και διαβαίνω
σε λιθόστρωτα καλντερίμια
με τον ίσκιο μου παραβγαίνω
στο τέλος αυτουνού του δρόμου ξέρω...
πάλι μονάχος θα 'μαι
μα μήτε δάκρυ χύνω
μήτε που φοβάμαι
απ' τήν άκρη τ' ουρανού
ως τα πέραντα της γης
θα σε προσμένω πάντοτες
να φανερωθείς...
Ελευθερία μου εσύ...
ατάραχη κοιλάδα,
που τόσοι σε επόθησαν
μα ολίγοι σε εγεύθηκαν,
6/10/2020 Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου Αθηνα Μακεδονίας 18
under the light of a street lamb
it's just another misty night
into the cold i sit
on this old wooden bench
in the middle of an empty square
thinking of the place i would like to be
really far from the place i am right now
above the sky i believe there's a land
in which all ordeals and toils disappear
it is so shiny and bright
that all the shadows fade away at once
the kingdom of all pure hearts
indeed and home to all the braves...
there is no time for wondering
there ,cause there is actually no time at all...
only infinite landscapes of green ,filled with sweet lil creatures dressed in light, playing joyfully free of any duty and obligation,not thinking about tomorrow,or what the wind may brings for them,
just playing and breathing fresh air ,fresh air free of any kind of fume and despair,
above the clouds there is
another land,
a dream once told me so,
and if you're one of those who
remain dry in the acid rain,
someday you may be there...
so beware ,cause down here...
the world is so...the world is so vain...the visible life is a kingdom of pain...unknown monster-masters are setting the rules that you obey,,people are playing the game ,,,even though they wanna get away,they stay here feeding their fears
with fears...but there is no time for tears.cause tomorrow another empire of dust must be prepared,another new age babel for the rulers of this vain world.and you are the one who works for them,left out in the cold always doing as being told,an ex-soul being sold,in the name of gold!?
just don't fall in the trap,
cause when time is short,
darkness opens its mouth,
and naked you fall...
a poem by kostas papakonstantinou 28/9/2020 syntagma square 6 a.m.
Παγιδευμένος μέσα στο άπειρο,,,άσε με στο απύθμενο βάθος των ματιών σου να χάνομαι κι ας καίγομαι..άσε με με ένα δάκρυ σαν κραυγή ν αγγίξω τη σιωπή σου,,,,,δε ξέρω τι ειν’ εκείνο που όλο με κάνει να θέλω να τρέξω ,να φύγω μακριά,να ξεφύγω από εμένα,,του κόσμου όλου θαρρώ οι φυλακές να μου εκμυστηρευτούν διστάζουν ,μα δε διστάζουν σιωπηλά μπήγοντας επάνω μου ατσάλινα καρφιά τη ψυχή μου να σφραγίζουν,...θελκτικές πολύ οι φυλακές μα μες στη σιωπή τους δε χωρώ..φύσα μες στων ονείρων μου τη καταχνιά και στων σκιών τη πλάνη, έναν ήχο απαλό... έναν ήχο έτσι τρυφερό σαν το χαμόγελο ενός βρέφους ,που φωτιά να βάζει στα σκοτάδια μου και απο τη στάχτη τους να γεννηθούν χιλιάδες μέρες,γιατί της μέρας το χαμόγελο ω ψυχή μου ξέρω,να το γευτείς διψάς πολύ,και οι ουρανοί το ξέρουνε καλά..γιατί έναν λόγο ,να δραπετεύσω απ’τη δική μου τη σκιά βρήκα μες στη δική σου αγκαλιά ...ουρανέ!!!
BY Kostas(gravechild)Papakonstantinou 2016 athens
είναι όμορφο θαρρώ να ταξιδεύεις στον ατέρμονο ωκεανό των ονείρων,αρκεί να
‘χεις ένστικο οδηγό,που να σε ταξιδεύει κάτω απο ουρανό καθαρό και ξάστερο,τα άστρα που φοράει το πελώριο του γαλάζιο δεν είναι δα στολίδια καλλωπιστικά για τη βρωση και τη τέρψη του ακόρεστου ματιού σου,μα είναι οι ιχνηλάτες του φωτός,και το φως αυτο θα χύνουν μπρος σου οταν θα σαι πια εν πλω,σ'αναζήτηση μιας άβατης ξηράς,τη γαία που ποτέ κανενός ο νους ή το ΄''ειναι '' του δεν άγγιξε ,της οποίας το νέκταρ που αναβλύζουν τα καρποφόρα της τα δέντρα ποτέ δε θώπευε τις αξημέρωτες τους νύχτες,που έχουν πλέον ,μαραθεί,έχουν μέσα τους γεράσει,νύχτες που δε τις συνάντησε ποτέ το ελπιδοφόρο βλέμμα της αυγής,ετσι λοιπόν το φως των αστεριών,της ίδιας σου συνείδησης,θα σου ορίζει τις γραμμές της επίδοξης σου πλεύσης ινα μη βρεθείς ποτέ στη σαθρή στεριά της λησμονιάς δίχως φίλο κι αδελφό ή οτιδήποτε άλλο ευμενώς να σου θυμίζει αγάπη τι εστι,το νου σου ομως!!! μη ξεχαστείς και παρεκλίνεις στο διάβα σου μη λοξοδρομήσεις και ακολουθήσεις μονοπάτι άλλο από κείνο που σου έγνεψε η πυξίδα της καρδιάς!!
WRITTEN BY KOSTAS(GRAVECHILD) PAPAKONSTANTINOU 2016 ATHENS GR
On a cold and lonely night,in this gloomy prison cell,i see darkness taking shape,burning shadows embracing my soul...there’s something far beyond,that my sight cannot reach,as i’m sinking in my bed,a twister spins inside my head...i can sence i’m not alone..there is someone in the room ,,there’s a movement in the air...something that feeds darkness with my fear,it seems that the dragon has left its lair...all my dreams a scattered ashe,migrant birds that’ ve flown away,but the nightmare is here to stay,as the night rules the day...oh my eyes drip bleeding tears,for the things i cannot see,my soul craves to touch the skies,but silence never sleeps in here…..
By Kwstas (gravechild) papakonstantinou 25/8/2018…..amaliada...
Alone you’ll go ...Alone you’ll leave...who am i to question GOD?
There’s a place you don’t need to hide your nudity it is called mount love...slow pace walking through sharp cliffs...paths seem to hide/fade away but you’ll find your way...up the mountain,,down the sea..have no fear cause the LORD is here with you...lovely seagulls ,friends of human accompany you through the sea,cats n’ flies all in harmony...BLESSED is GOD’S creation...when the Monk talks to me i cannot fit HEAVENS inside my small head, a touch of soul,,a singing of the heart...you are going to have strong vibrations inside your head in this HOLY MOUNT OF MOTHER MARY...Here you gonna get the feeling of the primitive paradise you lived in here a billion years ago.
The blind will see,,, the mute will sing ,,the deaf will hear sweet whispers of freedom…
And when it is time to leave you’ll be crying for what you saw..
Grateful at last for the life that has been given to you ..
GOD’s precious gift..
Alone you’ll go...Alone you’ll leave…
And when you leave Skies will be crying too !.!.!.
DEDICATED TO ..VIRGIN MARY
By KOstas Papakonstantinou ... 30/10/2018 DAFNE ...MOUNT ATHOS...
Alone by Kostas Papakonstantinou
When you're all alone
You think that everybody’s talking about you
When you're all alone you find it scary that there are
A thousand eyes around you
Like scary creepy shadows in the night
You speak but there's never,no one
There to hear you
You finally become friends
with the silence that surrounds you
When you're sad nobody cares about your whereabouts
And world feels cold,stand still And you're so out of touch
Strangers passing in the streets you're heart starts bleeding
You have that awkward feeling that there's always something missing
Your reality cracks ,skies collapse
You really feel like screaming
But there's noone there to lend a hand
Written by Kostas Papakonstantinou 30/3/2020 Athens Greece
Περιδιάβηκα εψές τον τόπον απ’όπου έζησα την αρχή...τον τόπο των ξεθωριασμένων αναμνήσεων,μα όπου κι αν έστρεφα το βλέμμα ,όλα φαντάζαν μουδιασμένα,σαν εικόνες γκριζες ,σκονισμένες , μες στης πόλης τη βουή...σαν τοπία παγωμένα,που τα σκουριάσαν οι αιώνες κι έχουν πια απ’τον ήλιο ξεχαστεί...και μέσα από της νύχτας το βαθύ κι αδάμαστο σκοτάδι, μουδιασμένος διερωτώμαι ποιοί ναι ‘ναι άρα οι ποιητές του άχραντου κενού μου,κι ετσι στέκομαι σκεπτικός,αμίλητος,γυμνός μες στου ονείρου μου τη καταχνιά...και ξεγυμνώνω τα σκοτάδια ,στα όνειρα βάζω πυρκαγιές,μπας και ανοίξουν μονοπάτια ,φως να ποτίσουν τις σκιές…
By Kostas papakonstantinou year:2016,,,
se ena pagkaki sto galatsi
τα πιο όμορφα χαμόγελα κρέμονται απ τα πιο θλιμμένα χείλη....κάπου εκεί μέσα στην αλλοτριωτική μυσταγωγία του αστείρευτου απο κενό όχλου,όπου οδοιπορεί ο ένας κάπου καλά κρυμμένος πίσω απ τη σκιά του Άλλου , σίγουρα κάποια στιγμή στο πέρας του χρόνου θα διέρρηξαν τη γαλήνια εως τότε σιωπή σου με άγγιγμα ηχηρό μα και τρεμάμενο σηνάμα ΠΡΟΣΩΠΑ....,τα ΠΡΟΣΩΠΑ αυτά να ξέρεις δεν ήταν σαν όλα τ'άλλα,τα ΠΡΟΣΩΠΑ αυτά κρύβαν μέσα τους απύθμενα σκοτάδια με τα οποία(σκοτάδια) δεσμό ιερό είχαν συνάψει οι κάθιδρες ψυχές τους,κι όμως τα ΠΡΟΣΩΠΑ αυτά με το ολάκαιρο τους σκότος γίνανε πυλώνες του φωτός και στάξαν φώς μες στην άχαρη σου μέρα,χαρίζοντας σου το πιο γλυκό χαμόγελο,πλεγμένο απ’ το δάκρυ της αέναης τους θλίψης!!και ύστερα?.....χμμμμμ....και ύστερα! ξοδεύτηκαν στο λαβύρινθο του χρόνου και της σκέψης,στης λησμονιάς τις χώρες ,στο άβατο τοπίο της θαμμένης σου συνείδησης!!!
👽👽👻👻💋💋Παράξενοι Δρόμοι
Παράξενος δρόμος,
ο δρόμος της ζωής
Ταγμένοι ιχνηλάτες κάποιας
Απολεσθείσας γης
Επιβάτες σε ένα τρένο
Αγνώστου προορισμού,
Κουρασμένοι ταξιδιώτες
Μες στα πέλαγα του νού
Σκοτεινό δωμάτιο ειν’ η μοναξιά
Με κενό γιομίζει τ ‘ απανταχού κενά
Σε παίρνει , σε σβουρίζει στ ’αγκάθια σε πετά
Και δεν απολογείται μήτε καρδιοχτυπά
Γαλήνιο ρυάκι η χώρα των ονείρων
κυλάει μες στις φλέβες όσων αποστατούν
Κι όσο κι αν ειν΄η νύχτα να θολώνει το τοπίο ,
ζουν με μιαν ελπίδα τη χαραυγή να δουν
Κώστας Παπακωνσταντίνου 27/11/2020
Το μικρό Δωμάτιο
Στο δωμάτιο το μικρό
οι τοίχοι στεκουν σιωπηλοί
Με σκιάζει η σκιά μου
Που ανέκφραστα κυλιέται πάνω τους
Περνάνε οι νύχτες ,ποταμός…
Τρικυμία στο μυαλό μου…
Ψιθύρους πλέκει ο ουρανός,,,
Μου λέει ;:
Αν είχες λίγο φως
Θα ερχόσουνα κοντά μου ..
Και είναι φτωχές οι νύχτες
Δίχως τον ήλιο για σκεπή
Και όσες λέξεις και να πείς
συνοψίζουν σε σιωπή !
Κώστας Παπακωνσταντίνου 23/3/2020
ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΚΥΜΑ (ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ)
Στην ακροθαλασσιά
κάπου εκεί μεταξύ ουρανού και γής
Δίπλα στο κυματάκι
πλέκω μονάχος ονειράκι
Ακούω την θάλασσα σαν κάτι να θέλει να μου πει
Όταν ηρεμεί η ψυχή μου,
μαζί και το νερό της ηρεμεί
Μα καλά δεν στο ‘παν
οι σιωπές ,οι φωτιές και οι σκοτεινιές
Πως ο παράδεισος ειν ’ ένα μέρος που κατοικεί μέσα σου?!
Και ναι τώρα το ξέρω καλά ,
πως κάποια μέρα θα πάω εκεί πάνω, πολύ ψηλά,
Μακριά απ ’αυτού του κόσμου τα πύρινα δεσμά,
Θα ΄χω άγρια ελεύθερα πουλιά για πλώρη ,
βάλσαμο στη καρδιά
Κι αυτή εδώ η γκρίζα πόλη δεν θα μ’αγγίζει πιά
Κώστας Παπακωνσταντίνου Βάρκιζα 29/4/2020
