Πες πως κάποτε συναντηθήκαμε σε κάποιο όνειρο,κάπου μακριά ,πέρα από τ’ αστέρια,
Πετάγαμε στα σύννεφα κι εσύ κι εγώ
Στο απέραντο γαλάζιο ενός καθαρού ουρανού
Πες πως είναι ένα πελώριο ψέμα αυτή η μάταιη ζωή που μας μαστίζει
Και πως τώρα μπορει να είμαστε βουτηγμένοι στο σκοτάδι
Ομως ρόδα είναι και γυρίζει
Όσο κι αν λυσομανανε οι καταιγίδες
Τίποτα δεν μας λυγίζει
Και στο τέλος αυτού του δρόμου
Άνοιξη αιώνια μυροβλίζει .
Κώστας Παπακωνσταντίνου Μοσχάτο 12/3/2021
Μόνος και πάλι στο δρόμο της ζωής
ξοδεύομαι στα ίχνη
κάποιας χαμένης γης
μονάχος μου πλανιέμαι
σε νύχτες σκοτεινές
νύχτες δίχως αύριο
νύχτες δίχως χτες
Απάνου το φεγγάρι
μου φέγγει και διαβαίνω
σε λιθόστρωτα καλντερίμια
με τον ίσκιο μου παραβγαίνω
στο τέλος αυτουνού του δρόμου ξέρω...
πάλι μονάχος θα 'μαι
μα μήτε δάκρυ χύνω
μήτε που φοβάμαι
απ' τήν άκρη τ' ουρανού
ως τα πέραντα της γης
θα σε προσμένω πάντοτες
να φανερωθείς...
Ελευθερία μου εσύ...
ατάραχη κοιλάδα,
που τόσοι σε επόθησαν
μα ολίγοι σε εγεύθηκαν,
6/10/2020 Κωνσταντίνος Παπακωνσταντίνου Αθηνα Μακεδονίας 18
Παγιδευμένος μέσα στο άπειρο,,,άσε με στο απύθμενο βάθος των ματιών σου να χάνομαι κι ας καίγομαι..άσε με με ένα δάκρυ σαν κραυγή ν αγγίξω τη σιωπή σου,,,,,δε ξέρω τι ειν’ εκείνο που όλο με κάνει να θέλω να τρέξω ,να φύγω μακριά,να ξεφύγω από εμένα,,του κόσμου όλου θαρρώ οι φυλακές να μου εκμυστηρευτούν διστάζουν ,μα δε διστάζουν σιωπηλά μπήγοντας επάνω μου ατσάλινα καρφιά τη ψυχή μου να σφραγίζουν,...θελκτικές πολύ οι φυλακές μα μες στη σιωπή τους δε χωρώ..φύσα μες στων ονείρων μου τη καταχνιά και στων σκιών τη πλάνη, έναν ήχο απαλό... έναν ήχο έτσι τρυφερό σαν το χαμόγελο ενός βρέφους ,που φωτιά να βάζει στα σκοτάδια μου και απο τη στάχτη τους να γεννηθούν χιλιάδες μέρες,γιατί της μέρας το χαμόγελο ω ψυχή μου ξέρω,να το γευτείς διψάς πολύ,και οι ουρανοί το ξέρουνε καλά..γιατί έναν λόγο ,να δραπετεύσω απ’τη δική μου τη σκιά βρήκα μες στη δική σου αγκαλιά ...ουρανέ!!!
BY Kostas(gravechild)Papakonstantinou 2016 athens
